نفس من
روزها در پی روزها
بی هیچ اعتنایی به من وتو
می روند به دنبال هم ،...
و من ُ
دل ِ من
در غم نبودنت
اندوه ِ سیاه زدست دادنت
سوگوارم و
سوگورام
سالهاست خود ندانسته سوگوارم...
تمام روزهای کودکی خود را
تمام لحظات غرق در خلوت تنهایی خود را
نقش برای با تو بودن می زدم
با هر نفسی که به درونم کشیدم
شعله بر این آتش می افزودم
براآمده از نفس تو پندارم
نفسی که به درون کشیدم
شاید نزدیک باشد روزی
که برای نگه داشتنت
نفس در سینه خود حبس بدارم....برای هیشه...
مهر87
نوشته شده توسط علی در ساعت 18:38 | لینک
|
